اما مسئله ای که در این روش وجود دارد این است که در آن نه طراح به امکانات و موقعیت های جدیدی که می تواند با کامپیوتر به آن ها دست پیدا کند ، آگاه می شود و نه نرم افزارها قادر خواهند بود تا ویژگی های منحصر به فرد و شخصی هر طراح را پیش بینی و لحاظ کنند. بنابراین نتیجه ای که حاصل خواهد شد ، فاصله ایست که بین طرح و قابلیت های ذهنی طراح و ظرفیت واقعی ابزارهایی مانند کامپیوتر ایجاد می شود. طراحان اغلب فرصتی را که برای آن ها با استفاده از ابزارهای دیجیتال مهیا می شود،از دست می دهند، فقط به این دلیل که به درستی درک نکرده اند که الگوریتم ها و محاسبات می توانند قسمتی از یک فرآیند طراحی باشند.
استفاده از کاربردهای کامپیوتر ( مانند نرم افزارها ) در واقع به معنای طراحی کردن دیجیتال نیست.
طراحی دیجیتال در حقیقت به معنای تجزیه کردن یک فرآیند به اجزا و الگوها ی گسسته و جمع بندی این الگوها در قالب هایی است که می توانند به وسیله کامپیوتر درک و پردازش شوند. صفت دیجیتال به معنای استفاده کردن از خواص ذاتی کامپیوتر هاست. از این رو به فرآیند منجر به تولید یک محصول نسبت داده می شود نه خود محصول.